Het zat er al aan te komen, eens zou er een dag komen dat het oude lieve mensje van 84 tegen mij zou gaan zeggen dat het mijn laatste dag bij haar zou zijn om daar te helpen.
Die dag werd vandaag.
Ze wordt steeds meer hulpbehoevend en ik bood haar nog hulp in zoverre als ik zou kunnen.
In juni 2006 kwam ik voor het eerst bij haar thuis, ze had via via mijn naam horen vallen dat ik een goede hulp voor haar zou kunnen betekenen in haar huishouden.
Had een zware periode achter de rug van ziekenhuis en tijdelijk in verzorgingstehuis vanwege zware hart problemen.
Eenmaal thuis kreeg ze hulp in de huishouding van de thuiszorg, maar het voelde voor haar niet lekker, ze was voor haar gevoel een nummer en de hulp deed alles zoals hun het zelf achten dat het goed was en ze voelde zich daar niet prettig bij.
Aarzelend belde ze mij op en vertelde haar verhaal en vroeg of ik misschien een gaatje voor haar had om haar te komen helpen, al wilde ze eerst wel een kennismakingsgesprek om te zien wat voor persoon ik was en om te kijken of ik het bij haar ook wel zou zien zitten.
Ik wilde het wel proberen, ze klonk als een hele lieve vrouw die ontzettend goed wist wat ze wilde en nog heel actief de dingen volgde van wat er allemaal op deze aardkloot gebeurde.
Ik sprak een datum met haar af en ben toen zonder verwachtingen naar haar toegegaan en trof een tenger gebouwde vrouw aan met een ontzettend wijze sterke uitstraling aan.
Ze was wel nerveus, nerveus omdat ik zou komen en omdat ze zo hoopte dat ik die iemand zou zijn waarbij ze een goed gevoel zou hebben.
Gelukkig wist ik een goed gevoel aan haar te geven en ze wilde het liefst dat ik zo snel mogelijk bij haar zou kunnen beginnen.
De afspraak werd de dinsdagmiddag, voor haar het meest geschikte dagdeel ondanks dat ik dan maar anderhalf uur zou kunnen komen omdat ik om kwart over 3 gewoon thuis wilde zijn om de meiden op te kunnen vangen.
1 x in de 14 dagen zou ik komen, ze wilde nog zoveel mogelijk zelf kunnen doen wat nog mogelijk was.
Ben ik een voorstander van, want al het werk uit andermans handen pakken en vooral als ze al de 80 passeren dan moet je uitkijken dat ze niet achter de geraniums wegkwijnen.
Ze was gelijk ontzettend blij en tevreden met mij, ik denk ook niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ze dat iedere dag dat ik bij haar gewerkt heb ook tegen mij heeft gezegd.
Na twee jaartjes werken werd het duidelijk dat ze lichamelijk nog minder werd, ze vroeg mij of ik er bezwaar tegen zou hebben om iedere dinsdag bij haar te komen ipv om de dinsdag.
Voor mij geen probleem, ik had dan toch niks bijzonders.
Als ik niet kon, vanwege schoolvakanties of kinderen die ziek waren deed ze er nooit moeilijk over.
En als zij een keer niet kon vanwege een ziekenhuisbezoek of literatuur bespreking (ze was nog actief bij een litaratuur club ) dan maakte ik er geen probleem van.
Het was voor mij in mei j.l moeilijk om een beslissing te gaan nemen om via het uitzendbureau weer aan de slag te gaan in de catering, het werk waar mijn hart eigenlijk ligt.
Ik had geen hekel aan schoonmaken maar ik wilde het liefst toch weer werk gaan doen tussen collega’s en een datgene doen waar ik voor geleerd had.
Dat betekende dat ik niet elke dinsdag maar zo vrij zou hebben om bij het oude mensje te kunnen gaan helpen.
Ik vond het heel moeilijk om het haar te vertellen maar ze pikte het goed op en we spraken af dat we zouden kijken hoe het zou gaan als ik gewoon de dinsdagen zou komen die ik wel zou kunnen.
Soms kwam ik er dus een dinsdag niet ( ik belde elke maandagavond om te zeggen of ik ingepland was of niet ) soms een paar dinsdagen niet, en soms weer vele dinsdagen achterelkaar wel.
Haar gezondheid gaat wel steeds een stukje minder, dan hebben we het over ouderdom, sneller moe, sneller klungelen met bloeddruk, ogen die achteruit gaan enz enz .
Alles wat ze zelf nog deed, lukt niet meer en kost teveel energie.
Hoe erg het haar ook tegen stond, ze besloot toch maar weer een beroep te gaan doen op thuiszorg.
Ze vertelde het mij bijna in tranen, maar ze zei ook wel dat ze toch wel moest accepteren dat ze zelf steeds minder kan.
En dat het zou betekenen dat ik dan overbodig zou worden.
Maar goed vandaag de dag duurt aanvragen t/m het moment daar dat je hulp hebt ontzettend lang dus ik zou vast niet snel weg hoeven.
Ik was er dus al wel een poos op voorbereid dat de dag zou komen dat ik te horen zou krijgen dat ik voor het laatst bij haar zou zijn om te helpen.
Die dag was vandaag.
Ik kom binnen zoals elke dinsdagmiddag, hang mijn jas op het hangertje die ze altijd speciaal voor mij heeft hangen. ( Ze wilde nooit dat ik mijn jas gewoon aan een haak hing, vond ze zonde van mijn jas 
)
En terwijl ik vanuit het halletje de woonkamer inloop zegt ze:”Ga eerst maar even zitten, ik moet met je praten”.
Ow jeeh grap ik, dat klinkt heel serieus. ( En ik voel wel wat er komen gaat ).
Het is rond wat thuishulp betreft en ze krijgt a.s donderdag een gesprek met degene die bij haar thuis elke week 3 uurtjes gaat helpen.
Ze heeft er ontzettend veel moeite mee om het mij te vertellen en staat dan ook resoluut weer op en zegt, ik doe het ook maar gelijk.
Ze overhandigd mij een envelopje, ik moet het gelijk van haar openen.
In het envelopje zit een mooi kaartje waarop ze mij bedankt en mij en mijn gezin heel veel goeds toewenst.
En een geldbedrag.
Ja ik betaal je gewoon 5 weken door want ik had er zelf eigenlijk niet opgerekend dat ik voor het nieuwe jaar hulp zou krijgen en ik gun je die van harte.
Ik wordt er een beetje stil van en zeg haar dan ook dat ik het ontzettend lief van haar vind en dat ik hoop dat de nieuwe hulp goed gaat klikken met haar en dat ze daar ook rust in gaat vinden.
Ze vraagt wat ik deze laatste keer nog voor haar wil doen, ik weet dat ze heel erg gesteld is op haar balkon met haar mooie bloemen en planten en besluit die nog even goed schoon te vegen en stel haar voor om de toilet + ruimte een goeie beurt te geven.
Afgelopen weken heb ik haar huis verder een goeie beurt gegeven dus de nieuwe hulp zal geen dingen gaan vinden wat echt hard nodig is en een eigen werk volgorde/routine moeten gaan vinden.
Om half 3 ben ik klaar en drink nog een kopje warme chocolade met haar aan de tafel waar we de dinsdagen al heel veel met elkaar hebben gepraat over haar passies van vroeger die ze nog deed toen ze het nog kon en dat waren verre reizen maken en fotografie, dingen die mij ook ontzettend boeien.
Of hadden we het over boeken die we lezen en vertelden daar wat over.
Een vrouw naar mijn hart, 84 en nog zo ontzettend helder al vergeet ze wel sneller wat dingetjes.
Dit was dan mijn laatste dag qua werk bij haar, maar ik zal zekers zolang het mensje nog leeft contact blijven houden met haar door zo nu en dan een telefoontje, kaartje of bezoekje te gaan geven.
Ik zal de dinsdagmiddagen bij haar gaan missen.
.
.
, maar ze hadden een ander hotel voor ons geboekt die minstens even goed of beter zou zijn zonder dat we extra zouden moeten betalen.
.
Recente reacties