Afscheid
Toen Piwi Ginger in ons leven verscheen schoot er iets door mijn hoofd en niet alleen door de mijne.
Dit is toch geen voorteken dat binnenkort onze lieve oude poes Malloot haar laatste adem zou gaan uitblazen?
Mallootje verscheen voor het eerst in mijn leven in juli 1992 toen ik net 7 maanden op kamers woonde.
Ik ging samen met een huisgenote naar haar tante toe die op een boerderij woonde.
Geen idee waarvoor we daar toen waren maar ik weet nog wel dat we op een gegeven moment even een schuur in gingen waar een poes van hun lag met haar 5 kittens.
Er werd al grappend gezegd van: “Hey wil je een kitten hebben?” en ik was in 1 oogopslag gelijk al verliefd op de lapjesuitvoering die tussen de tijger streepachtige kittens in lag.
“Ze zijn allemaal beschikbaar behalve de lapjeskitten, die willen we zelf houden”.
Bammm daar ging mijn gelukzalige gevoel en voor mij was het gelijk klaar.
Ik kon de lapjes poes niet kiezen? Nou dan wilde ik er helemaal geen 1 want daar had ik niet dat bijzondere gevoel bij gehad bij de eerste oogopslag.
Nee dank je, laat maar zitten!
Ik was er al klaar mee en liep de schuur weer uit naar buiten toe.
Even later zei die tante tegen mij dat als ik echt heel erg graag die lapjes kitten wilde hebben dat ik die dan wel mocht hebben. Ik was toen ook dolgelukkig toen ze dat zei en een paar weken later toen ze groot genoeg waren om de moeder te verlaten kon ik haar dan ook ophalen.
Voor het eerst ging ik “samenwonen” sinds ik mijn ouderlijke huis had verlaten en dat was niet met Eric waar ik toen sinds december 1991 een relatie mee had maar met een bloedmooie lapjespoes!
Ze had gelijk nog geen naam, ik ben een ontzettend moeilijke wat namen verzinnen betreft.
Eric had al geopperd van is Veronicue geen mooie naam? Dit omdat er zowel eric en ivon uit die naam konden.
Maar ik dacht, heh bah wat een kaknaam, das niks voor dit beessie!
Ik ben vaak een mens van de momenten en na een tijdje toen de poes weer eens rare capriolen uithaalde en zijwaards kangaroe springend de kamer in hupste schoot er bij mij uit van sjeeh wat een malloot zeg!
En daarmee werd Haar roepnaam dus Malloot! 
Malloot heeft heel wat andere huisdieren te vriend gehad zoals een hamster die Valentijn heette, een angora konijn die Stamper heette, nog twee hangoor konijnen, een kooikerhond “Dolly”, poes Teddy en May-Lee onze huidige hond en onze 3 kippen en twee konijnen die in de tuin in de ren lopen.
Heeft wat verhuizingen meegemaakt, onze trouwdag, de geboorte van onze twee dochters.
Kortom heel veel verschillende periodes van geluk, verdriet die ik heb gedeeld met haar.
Haar bijnaam was ook moeder overste want we hebben altijd het gevoel gehad dat malloot over ons waakte.
Zelfs in de periode begin dit jaar toen Eric en ik in een moeilijke huwelijkscrisis zaten leek het dat Malloot ons liet weten dat ze niet wilde dat we uit elkaar zouden gaan.
Afgelopen 3 jaren begon Mallootje al wat af te takelen, ze kreeg steeds meer ouderdomskwaaltjes.
Diep in mijn hart wist ik wel dat het niet zo lang meer zou gaan duren dat ik haar zou gaan moeten missen maar ik wilde er niks over horen.
Al een paar keer begon Eric er afgelopen maanden over dat ze naar de dierenarts zou moeten om na te laten kijken en of het nog wel eerlijk was tegenover haar om haar zo door te laten leven.
Waarop ik dan verontwaardigd liet weten dat ze nog best gelukkig was en nog prima naar haar zin had bij ons, ik was als de dood om haar te moeten gaan missen!!!!
Toen Piwi bij ons kwam vier weken geleden accepteerde Malloot hem gelijk, iets wat wij best wel heel erg raar vonden.
Over het algemeen accepteerde Malloot alles wel maar had ze altijd een soort overmacht over zich, zij was de baas en doe niks wat mij niet aan staat of je krijgt een standje van me!
Bij Prius die in maart dit jaar bij ons kwam had ze zeer zekers die houding maar bij Piwi ging ze zelfs aan hem snuffelen en liet ze rustig toe dat Piwi haar besnuffelde en bij haar kwam liggen.
Helaas kampte Malloot toen al behoorlijk met pijnklachten op diverse plaatsen en zag je haar met de dag aftakelen.
Zo kon ze ineens niet meer op de plank springen waar de voer en drinkbakjes staan en zo kon ze geen brokje meer binnen krijgen en moesten we uitwijken naar heel fijn gesneden kipfilet en zelfs dat kreeg ze moeizaam naar binnen.
Een zak met botten werd ze en haar vacht werd er niet mooier op.
Toen Eric twee weken geleden weer voorstelde om naar de dierenarts te gaan en die een mening te vragen over de kwaliteit van Malloots leven wist ik dat ik het nu niet meer tegen zou mogen houden en met lood in mijn schoenen zijn we toen ook heen gegaan met min of meer wetende wat de dierenarts zou gaan zeggen.
Ze is een oude poes en heeft een mooi leven gehad maar ze is moe, ze is op en ze verdiend het niet om nog verder in leven gehouden te worden met pijnstillers.
We spraken af dat ik zou gaan bellen om een afspraak te gaan maken dat de dierenarts bij ons thuis zou komen om Malloot voor eeuwig in slaap te laten vallen.
Ik heb op de terugweg en ‘s avonds nog heel wat gehuild en afgevraagd waarom haar hartje er nou niet spontaan mee stopte tijdens haar slaap.
Uiteindelijk na een paar dagen een afspraak gemaakt dat de dierenarts haar op 9 november bij ons thuis zou laten inslapen.
De dag ervoor heeft Eric nog een mooi kistje voor haar getimmerd en zelfs voering er in gedaan, ons Mallootje verdiende het niet om zo in een kuil zand neergelegd te worden en dat haar haren nat en vies zouden worden als ze dood is.
‘s Nachts kon ik de slaap niet vatten en ben ik naar beneden gegaan en op de bank gaan liggen met mijn kussen en een warm fleecedeken.
Net alsof Malloot het aanvoelde, ze heeft de hele nacht tegen mij aangelegen op de bank.
De dag duurde aan de ene kant een eeuwigheid en aan de andere kant vloog het voorbij tot de dierenarts er was.
Ze heeft het geweten, haalde nog even een keer fel uit naar mijn arm toen ze een prik kreeg maar was gelukkig ontzettend snel in slaap, zo snel kon je niet afkijken!
Daarna kreeg ze “de” prik die er voor zorgde dat haar hartje stil ging staan en gelukkig ging dat ook super snel.
Ik heb me goed gehouden tot de huisarts me vroeg of het allemaal nog ging en of hij nog wat voor ons kon doen. Kon niks meer uitbrengen en schudde nee terwijl ik Mallootje aaide.
Hij wenste ons veel sterkte en ging weg, toen heb ik Malloot even gefatsoeneerd en in de kist gelegd. Daarna hebben we haar even later begraven in onze tuin, op een plekje waar ze vaak half in de zon en half in de schaduw lag.
Mijn maatje waar ik tot nu toe het langst mee heb samen gewoond is er niet meer, ik mis haar en ze zal voor altijd in mijn hart blijven bestaan.
Foto’s van een uur voor ze de laatste adem uitblies
Piwi Ginger
Vijf dagen voordat May-Lee Beviel van haar pups had ik al een paar keer als ik naar buiten keek een rode kitten zien lopen bij de overburen in de tuin.
Op een gegeven moment ging de Turkse overbuurvrouw erbij zitten en de kleine kitten bleef maar in de buurt ondanks dat de buurvrouw de kitten niet aan haalde want dat durfde ze niet aan vanwege haar zwangerschap.
( Je weet natuurlijk nooit wat voor ziekten een kitten bij zich kan dragen ).
Een uurtje later ging bij mij de voordeur bel en ja hoor de overbuurvrouw bij mij aan de deur of ik ook toevallig wist waar dit katje vandaan kwam.
Maar net als haar wist ik het niet en besloten we dat Amivedi maar ingelicht zou worden dat er een kitten in onze straat rond liep.
Terwijl de overbuuf Amivedi belde had ik de kitten al zonder moeite in mijn handen gekregen en gaf door dat ik het katje wel zolang bij ons in huis zou houden tot de eigenaars hem op zouden komen halen.
Er kwam een oproep van gevonden in de krant te staan maar er kwam geen baasje de kitten ophalen, we waren er inmiddels achter dat het een katertje is.
Na twee weken wachten en geen reactie vonden wij het wel welletjes en hadden we hem natuurlijk al in onze harten gesloten en conclusie getrokken dat hij niet meer opgehaald zou gaan worden.
Hij is nu van Loraine, onze oudste dochter die hem de naam Piwi Ginger heeft gegeven.
We hebben al een dure rekening bij de dierenarts gehad aan medicijnen en hebben hem gelijk ook laten chippen, wij zouden namelijk wel willen weten waar onze kat uit hangt als we hem kwijt zijn geraakt!
Ook heeft Piwi een mooie krabpaal en speeltjes gekregen en kan hij enorm goed met onze andere kater Prius overweg en hopen we dat hij een leuk speelmaatje voor Lolita en May-Lee zal zijn .
Update van Honne d’r chaos :-)
Wat erg, wat erg! Mensen die mij op twitter volgen zullen wel zo’n beetje de laatste nieuwtjes rondom mij gevolgd hebben maar mensen die trouw een abonnement op mijn blog hebben en mijn twitter niet volgen zullen wel weer denken dat ik van de aardbodem verdwenen ben!
Sorry voor weer de zware verwaarlozing van mijn blog, iedereen zat natuurlijk vol op in spanning of mijn hond May-Lee inmiddels al eens bevallen zou zijn en of alles wel goed gegaan is.
May-Lee is inderdaad weer een trotse moeder geworden op 22 oktober, op die dag is mijn wederhelft ook nog eens 41 geworden dus er was dubbelop feest!
Net als vorig jaar zijn er weer 8 pups geboren! En net als vorig jaar weer 4 driekleur en 4 blenheimpjes .
Hoe ze het voor elkaar gekregen heeft weet ik niet, maar fantastisch toch dat alles zo mooi verdeeld is?
En wat het nog weer leuker maakt is dat ze zowel in de blenheim en driekleur het geslacht ook nog eens keurig verdeeld heeft.
Ik had al flink zitten duimen tijdens de zwangerschap dat er in ieder geval een mooi teefje voor ons tussen zou zitten en nu had ik zelfs keuze tussen 4 teefjes!
Met het tweede teefje dat geboren werd had ik gelijk een gevoel van dit is haar! Wel raar want ik had haar nog niet eens goed bekeken hoe ze er uit zag.
Natuurlijk zag ik gelijk dat het een blenheim was terwijl ik vaak heb gezegd dat ik driekleur cavaliertjes mooier vond. Maar hier had ik gewoon een niet te beschrijven gevoel bij (zou het bijna paranormaal willen gaan noemen) en schoot ook zonder er bij na te denken de naam Lolita door mijn hoofd en zei het daarna ook hard op. Bij de teefjes die daarna geboren werden had ik dat niet, ook al zijn het ook ontzettend mooie hondjes!
Gelukkig kon Anja zich er wel in vinden dat ik voor dit teefje wilde gaan want ook deze zullen wij net als we May-Lee hebben onder fokkers voorwaarden houden.
Inmiddels zijn de puppen alweer ruim 3 weken oud en het gaat zeer goed met ze 
.
Ze hebben allemaal hun oogjes open en kunnen al een beetje zitten en proberen al mooi rond te gaan stappen wat nu nog wat zwiebelig gaat en dus ook heel grappig er uit ziet haha.
Hier en daar hoor je al een beetje gegrom, echt leuk om te horen, ik verheug mij er al helemaal op wanneer ze met elkaar gaan spelen en elkaar dan grommend gaan uitdagen!
Als je uitgebreidere dek, dracht, bevalling , weekfoto’s en socialisatie verslagen wilt zien/lezen dan kan je dat op de website van Anjaterecht .
Lekker wijffie is die Lolita he? (Kimbola’s Magic Dolce Vita is haar stamboom naam )
